Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ten bewijze, hoe lief het publiek dat boek en zijn nog onbekenden schrijver had gekregen.

Dat wist Erika, en meer geluk verlangde zij niet. Vol edele zielegrootheid en nederige bescheidenheid stond zij onopgemerkt op den achtergrond, dewijl een andere zich het frivole hoofd met den glans van een valschen stralenkrans tooide.

En heden was het Erika welkom, zich meer terug te kunnen trekken, om op te merken.

Hare dagen in de residentie waren geteld en voor zij op nieuw tot den zaligen vrede harer heide ^ de toevlucht neemt, wil zij indrukken en aansporing verzamelen, evenals een bijtje den honing voor den wintertijd bijeendraagt.

Daar er groot gebrek aan dansers was — de gezamenlijke officieren van een regiment hadden, helaas! ter elfder ure moeten bedanken, om reden hun Kommandant aan een longziekte was bezweken scheen het niet meer dan natuurlijk, dat het jonge meisje, met beminnelijke attentie voor de gastvrouw, zich wat op een afstand van den dans hield.

Daar er geene kaarten uitgereikt waren, maar er om voornoemde reden slechts extratoeren gedanst werden, viel dit ook niet moeielijk.

Uit- en inloopend door danszaal en salons, zocht en ontmoette haar blik gedurig op nieuw de indrukwekkende gestalte van Wigand, die zijne verplichtingen als danser dubbel nauwgezet nakwam, hoe gewetenloozer Joël die verzuimde en alleen nog maar als slippendrager en courmaker der Barones Galavera scheen te bestaan.

Hij had zich daarover reeds zeer afkeurend tegen Erika uitgelaten en van zijn afkeer van de moderne Circe geen geheim gemaakt. Hij vond het zeer kenmerkend, op welk een ongegeneerde manier de geëmancipeerde vrouw hem over zijn tegenwoordig verblijf en de soort zijner passies van zich te amuseeren, had uitgevraagd.

lederen anderen heer zouden hare hatelijkheden \\ el

Sluiten