Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de hare als een kreet om hulp. „Officier, moeder! — mijn gansche ziel hangt daaraan!' — Zij snikte luide, haalde een klein pakje met papieren van waarde en nu rekenden zij — den halven nacht door. Het ging niet, hij moest zoo snel, zoo snel als mogelijk was zijn brood verdienen. Predikant worden — spoedig een kleine, gezellige gemeente krijgen, waar hij zijn moeder en de zusters bij zich kan opnemen. — Toen de eerste zonnestralen door de geslotene vensters van het zolderkamertje drongen, vielen zij op een bleeken slaper. Hij had een oude kast geopend, de helm van zijn vader lag .vóór hem, het gelaat met de door tranen bevochtigde wangen er tegen gedrukt. En daarop nam hij afscheid, om naar de Universiteit te gaan. De bekoorlijke vriendin zijner zuster stond beneden in het tuintje, hij had ze zoo lief — „Je wilt predikant worden?" — zeide zij spotachtig lachende! — „ongeloofelijk! — haha — ik trouw alleen met een officier !" — en draaide hem den rug toe."

„Erika!" — Wigand was onwillekeurig opgestaan, hij hield den blik onbeweeglijk op den jongen prediker gevestigd, die ongemerkt het salon was binnengetreden, Hij stond vóór een schilderij in olieverf. „De bestorming

van St. Pnvat." — Hij stond en stond en keek

„Erika," — fluisterde Landen getroffen: „Is je verhaal waar?"

Zij haalde de schouders op. „Het is het begin van een novelle, het is een kleine waarneming."

„En zijn alle waarnemingen zoo treurig.J" Zij glimlachte. „Dat verhoede God. — Zie je dien dikken ouden heer daar aan de overzijde, die even ging zitten en plotseling zoo ontsteld weer opspringt en met een nijdig gezicht om zich kijkt ?

„Zeer zeker — maar....?"

„Hij had vergeten, dat hij even te voren een paar druiven voor zijn kleinkind in den zak had gestoken, —

ik vrees, — dat hij zich zal moeten verkleeden "

Landen proestte in een schaterlach uit. — „Heer in

Sluiten