Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voertuigen, welke niet direct lasten hadden te vervoeren, met name de droschken, waren in sleden veranderd. Ook Joëls beide moorkoppen schelden met het elegantste bellengeluid vóór de deur der Barones Galavera, terwijl hun jonge gebieder vlug en naar eisch in den kostbaren sabelpels de trap opsprong, om zijn morgengroet in den vorm van geurige viooltjes aan de voeten der schoone vrouw neder te leggen.

De morgengroet moest ontegenzeggelijk een zeer gevorderd uur van den dag afwachten, want des voormiddags ontving Daphne in het algemeen geen visites en wachtte overdag ook uitsluitend bezoeken af, welke zich vooraf schriftelijk aanmeldden. Zij verklaarde Joel hare „onzichtbaarheid" daarmede, dat zij tot het uur van het diner, om zes uur, ingespannen werkte en niet kon velen, dikwijls in haar arbeid gestoord te worden.

„Ik heb absolute stilte en inspiratie noodig. De kleinste stoornis, het geringste gedruisch kan me woedend maken. Het is me onmogelijk in elke stemming te werken. Dikwijls besteed ik daaraan den ganschen nacht en slaap over dag, dikwijls overvalt me de bezieling en de hoogste ingeving eensklaps bij dag. Ik ben dan voor de gansche wereld afgestorven, ik sluit me in mijn boudoir op en laat me willoos door de baren van ideaal gevoelen door alle emphasen van den hartstocht, door haat en liefde slingeren. Ik weet in zulke oogenblikken niets van mezelve! Ik ben aan den tijd en de aarde ontrukt en leef als belichaamde ziel in den hemel mijner kunst. Elke herinnering, hoe gering ook, aan werkelijke, prozaïsche toestanden is de dood voor zulk een inspiratie. Dikwijls heb ik uitwendige middelen noodig, om me in dat droomleven te doen blijven. Wil ik een woudidylle schilderen, dat moet ik het murmelen van water en het ruischen van bladeren hooren. Ik zal u later in mijn „sanctuarium" de in verrukking brengende inrichting laten zien, hoe door een druipsteengrot het blauwachtig verlichte water nederruischt.

Sluiten