Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gelaat toe en keek hem met de groote, amandelvormige oogen verbaasd aan. „Zijt gij daar reeds? Mijn God, heb ik dan den tijd zoo lang hier verbeuzeld, dat het reeds drie uur heeft geslagen?"

„Wellicht ben ik den tijd een weinig vooruit geijld, bekoorlijkste meesteres!" zeide hij glimlachende en haar hand andermaal naar de lippen trekkende. „Gij weet, dat voor den gelukkige geen uur slaat, dat zijn hart de zonnewijzer is geworden, waarnaar hij zijn dag verdeelt. Heb ik u gestoord?"

Zij richtte zich op en streek langzaam met de hand over het voorhoofd, vervolgens keek zij naar de bloemtakken op en liet een weinig de lip hangen. „Mijn lieven kleinen speelnoot hebt gij verschrikt! Zie maar, hoe angstig hij wegfladdert, als wist hij het, welk een adelaar boven ons, armzalige zangertjes, rondvliegt.^

„Vreest gij dien adelaar ook, verrukkelijke duive?"

Zij scheen niet op hem te letten, zij hief de blanke armen op, om het vogeltje tot zich te lokken.

„Ik ben niet bang voor mezelve, maar voor hem!" zeide zij plotseling glimlachende met een guitigen blik ter zijde.

„Daartoe hebt gij alle reden. Ik ben een beklagenswaardig mensch, voor wien medelijdende zielen inderdaad bang moeten zijn. Mijn hart heb ik reeds verloren, en mijn verstand zal ik ook weldra kwijt zijn.

„Het verstand pleegt met den tijd terug te keeren! Als het tenminste een gezond plantje is geweest, dan blijft het den winter over en schiet nieuwe loten."

„En hoe staat het met het hart?"

„Het verlies daarvan kan men wel door een verzekering tegen ongelukken vergoed krijgen.

„Heerlijkste van alle maatschappijen op aandeelen! Weet gij het juiste adres ervan?"

Zij neigde het kopje een weinig ter zijde en zag hem zonderling aan. „Zeker, Amor en Comp.! zeide zij zacht lachende.

„Prachtig!" Hij lachte mede. „Daar ik evenwel niet

25

Sluiten