Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

weet, hoe de vergoeding van dien blinden goddelijken slungel zal uitvallen, komt het me veiliger voor, het verloren goed öf bij de welbekende diefegge terug te eischen, óf als eenig mogelijke schadeloosstelling het hare in beslag te nemen."

„Hoe wilt gij dat aanleggen?" Zij sprak die woorden op een toon van fijnen spot, maar zij verstikten in een zachten kreet van verrassing en schrik.

Joel had onstuimig den arm om de bekoorlijke spreekster geslagen, haar aan zijn borst getrokken en hare lippen en haar gelaat met heete, onverzadelijke kussen bedekt. Als bedwelmd, roerloos lag zij aan zijn borst, en hij fluisterde met een blik van ontvlammenden hartstocht: „Zóó doet men het, geliefde!"

Eensklaps wrong zij zich met geweld los, sloeg de handen vóór het gelaat, en eer hij haar volgen kon, ontvluchtte zij als een schuwe ree door de deur.

Eikhoff aarzelde een oogenblik haar te volgen. Hij wierp zich op de bank onder de bloeiende twijgen neer en wTachtte glimlachend, tot de storm der verrassing had uitgewoed.

Na een paar seconden klonken er ook reeds weder voetstappen in de zijkamer, doch niet Daphne, maar Doctor Vahlbrecht verscheen tusschen de porti ères. Hij trad haastig op Joel toe en reikte hem beide handen.

„Eikhoff, mensch, wat is er gebeurd? Daphne stormt als een waanzinnige me voorbij en sluit zich in haar werkkamer op. Zij weende, zooveel ik zag. — — Eikhoff, waren het tranen van geluk?"

Joel was opgewonden opgestaan. - - „Ik hoop het, Doctorlief, hoop het met het volle vertrouwen van mijn vurig minnend hart! Laat me bij haar, ik moet haar volgen!"

Vahlbrecht greep zijn arm. „Gij hebt haar van liefde gesproken?"

„Meer dan dat, ik heb haar ten huwelijk gevraagd, — ik heb ze gekust!"

Sluiten