Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

o-estelde gewoonte worden. Ondertusschen.... zou je ooit weer naar de residentie terug verlangen .J

Helder en eerlijk keken hare oogen hem aan. „Ja, als ik oprecht zal zijn, dan kan ik niet ontkennen, dat het me groot genoegen heeft bereid, wereld en menschen te zien. Gedurende korten tijd, • zooals men een tooneelstuk bekijkt of een boek leest, zóó zou ik ook in het vervolg de wereld daarbuiten als „toeschouwer" ^gaarne terugzien. Vindt je dezen wensch zonderling?"

„Neen, ik begrijp hem." „

„Doch desniettegenstaande keur je hem af?

",Zeker niet. Voor jonge, levendige menschen, die hart en geest bezitten, is die afwisseling zeker een behoefte. Ik denk aan je waarnemingen in de balzaal en begrijp het, dat je met zulke heldere oogen gaarne de afwisselende beelden beschouwt. Je stille woonplaats zal je daardoor eenvoudig dierbaarder worden, hoe meer je haar waarde en ware schoonheid leert kennen." — — Hij bleef stilstaan en keek terzijde naar den zoom van den weg, waar bruine bosjes heide boven de sneeuw uitstaken. „Heb je eigenlijk al eens aan de toekomst gedacht en plannen gemaakt, hoe je je leven hier in Ellerndörp zult inrichten?" Hij vroeg het zacht, zeer zacht.

Zij bloosde. „Het is thans zoo heerlijk — waarom zou ik me met zorgen voor de toekomst het heden verbitteren!"

Hij keek haar eensklaps aan. „Zorgen? — Welke zorgen zou je te vreezen hebben?"

Zij liet het kopje zakken. „Al die duizend groote en kleine, waarvan je dienstvaardigheid me thans nog ontlast. Wanneer je ons evenwel eenmaal verlaat.... dan "

„Wie spreekt daarvan! Als jij me niet gelast te vertrekken, dan blijf ik immer — immer! zoo lang, als jij het hebben wilt!"

„Dan vertrek je nimmer!" — Zij fluisterde het

Sluiten