Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Tranen sprongen uit de oogen van haar, die las, — aan de borst der moeder snikte zij zacht: „Ach, waarom moest hij reeds van ons gaan, waarom kon hij dezen dag nog niet met zijne oogen aanschouwen?"

Een laatste zonnestraal wierp zijn licht over het blonde kopje; het was alsof een geesteshand zich zegenend op het hoofd van het kind legde.

Der ouderen zegen evenwel bouwt der kinderen huizen.

Weinige dagen later las Wigand tot algemeene verrassing Joëls verloving in de courant.

Zoo snel hadden zij die nog niet verwacht. De jongelui kenden elkander toch nauwelijks! Zij hadden geen tijd gehad, noch om elkander te leeren kennen, noch om hunne wederkeerige gevoelens ook in de verste verte maar op de proef te stellen, of zij waarlijk die groote, offervaardige liefde koesterden, welke geluk en verdriet, en lust en leed getrouw te zamen dragen wil, welke sterk en zuiver genoeg is, om twee menschenharten met serafvleugelen omhoog in den hemel van het reinste geluk te dragen. Joel had niet de vrouw zijner keuze, hij had slechts de verblindende salons der Baronesse Galavera leeren kennen. — Hij had tot hiertoe slechts dat gezien, wat vóór oogen was. Had hij alleen waarheid, alleen ongeblankette eerlijkheid gezien?

Met welk een grenzenlooze lichtzinnigheid spelen toch heden ten dage de moderne kinderen der wereld met hun levensgeluk! Wie onderzoekt nog vóór de „eeuwige verbintenis", of de harten elkander gevonden hebben?

Op zeepbellen wordt het nieuwe huis opgetrokken, leugen, bedrog en schijn heeten de grondmuren, welke het steunen moeten.

Zal Joel in dien echt al dat rijke geluk vinden, dat hij, nimmer verzadigd en nimmer tevreden, van het leven eischt?

Sluiten