Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

In elk geval vond het verloofde paar het overbodig, hunne verloving in dat huis bijzonder bekend te maken, en dat te meer, daar ook Joël het niet der moeite waard achtte, een extra kennisgeving aan Mevrouw Koltitz of aan den voormaligen pleegbroeder te doen toekomen.

Zóó bleef alle schriftelijk verkeer achterwege, en Joël ontving noch bericht van Erika's verloving, noch een gelukwensch van het jonge meisje met de zijne.

Daar hij steeds alleen op attenties en hoffelijkheden aanspraak maakte, zonder ze zelf te bewijzen, en helaas in dit opzicht voortdurend meer ontvangen, dan gegeven had, verbaasde hij zich wel over Erika's zwijgen, als hij zich harer nog eens vluchtig herinnerde. Hij begreep het niet, dat een meisje, dat hem toch zoo vurig beminde, als het kleine heidebloempje, zoo voortdurend pruilen kon!

Hoezeer hij zich ook overtuigd hield, dat haar bij het bericht van zijne verloving, dat zij toch bepaald in de courant moest lezen, het hart van weedom en ongelukkige liefde moest breken, zoo had hij toch verwacht, dat zij hem een sentimenteel, bedroefd briefje met een vaarwel zou doen toekomen. Toen hij in plaats daarvan het door Wigand verzonden geld ontving, haalde hij ironisch de schouders op.

Op en top toorn en onverzoenlijkheid ! Bah, de kleine onschuld van het land wilde absoluut trouwen ; zonder den zegen der kerk en eener aangedaan snikkende moeder en tantenschaar scheen haar de liefde een pikzwarte zonde toe, welke de ziel zonder eenigen twijfel aan het vagevuur overlevert.

Hij lachte en dacht aan iets amusanters, — de idylle van Ellerndörp had reeds sinds lang alle mogelijke bekoorlijkheid voor hem verloren.

Hij vond het beslist onaangenaam, dat ook de meeste voormalige vrienden der residentie, namelijk de familiën, welke huwbare dochters hadden, zoowel als alle andere dames, wien hij tot hiertoe het hof

Sluiten