Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

denkbare praal en alle mogelijke theatrale uiterlijkheden te vieren, vervloog voor hen de schoonste en zaligste tijd hunner jonge liefde in flauwe, hart- en gemoeddoodende pogingen, om de wereld te imponeeren en den menschen een groote X inplaats van een U vóór oogen te draaien. Daar Daphne 's avonds, als haar verloofde kwam om een uurtje te kunnen keuvelen, vermoeid en afgemat op de chaiselongue lag en steeds hetzelfde verzekerde: „Ik ben half dood van al de eindelooze zorgen," als Joël het haar nadeed, de armen uitrekte en steunend zeide: „Die vreeselijke drijfjacht! Ik kom volstrekt niet meer tot mezelf! — Ah, welk een weldoende rust is het hier! — ik zou me vandaag liever niet meer van me plaats verroeren!" — als er door loutere overleggingen en het ontwerpen van plannen nauwelijks een teeder woordje gewisseld werd, dan zaten Wigand en Erika, één hart en ééne ziel, vertrouwelijk bij het haardvuur, en genoten volop van een innige gedachtenwisseling.

De dwarrelende sneeuwvlokken bouwden een muur tusschen hen en de buitenwereld, en geen wanklank verstoorde de vreedzame harmonie dezer zalige afgezonderdheid.

Terwijl de lieflijke maagd met gelukkige bedrijvigheid, naaiende en stikkende, glimlachende en nadenkende, haar uitzet in gereedheid bracht, terwijl het spinnewiel onder moeder Doortje's handen snorde, om het linnen te vervaardigen, dat de oude met vriendelijke eigenzinnigheid zelve spinnen, weven en naaien wilde, om haar „hartje" op den trouwdag daarmee te tooien, — bliezen de lentestormen andermaal over de heide, om het eerste uitbotten en groen worden onder de sneeuw te voorschijn te lokken.

Al warmer en warmer schoot de zon haar stralen, de katjes bengelden aan de hazelnotestruiken en de sneeuwklokjes verwelkten in den tuin. Arm in arm wandelde het jonge paar over de heide, en toen Wigand het eerste viooltje plukte en het zijn innig

Sluiten