Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vroom gestemde menschenstemmen gaven den Allerhoogste lof en eer.

Dat was een bruiloft, zooals die God en den menschen welgevallig is. — Geloof, liefde en hoop hadden elkander de hand gereikt en voerden het jonge paar in zijn nieuw ingericht huis, maar de meeste van hen is de liefde.

HOOFDSTUK XXIV.

Joël Eikhoff had — slechts weinige weken na zijn verloving — de bruiloft met Barones Galavera op zulk een weelderige en prachtige wijze gevierd, dat de betrokkene maatschappelijke kringen weken lang geen vruchtbaarder onderwerp voor de gesprekken kenden, dan dit eigenaardige feest.

Men vond het wel is waar zeer gezocht en ongepast, dat de huwelijksvoltrekking meer in den stijl van een oudgrieksch tempelfeest had plaats gehad, dan, naar 's lands gebruik, in den plechtigen en stichtelijken eenvoud eener inzegening, — maar toch kon men niet nalaten de geniale eigenaardigheid van alle schikkingen te erkennen. Velen beweerden, dat de predikant zich zeer afkeurend over de hocus-pocus had uitgelaten, doch daar de huwelijksvoltrekking in huis plaats vond, was hij eerst op het laatste oogenblik vóór een fait accompli gesteld.

De Acropoliszaal was door ettelijke zuilen in het voorportaal van een tempel herschapen; rondom het met rozen getooide altaar stonden feestelijk jonge priesteressen in antiek gewaad, die het hoogopvlammend wierookvuur in de drievoeten onderhielden. De predikant, die niet vermoedde, dat hier Grieksche gewoonten werden nagebootst, hield die in het wit gekleede schare voor bruidsmeisjes.

Daphne droeg als weduwe geen krans, maar een

Sluiten