Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

onnoozel gelaat, alsof het van zelf sprak, aan hem ook de vereffening van al hare onbegrensde inkoopen overliet. Goed! hij betaalde ze. — Zoo lang zijn vermogen strekt, geeft hij het uit, - dan evenwel is

de kleine vrouw aan de beurt.

Het rustelooze, afmattende leven scheen geen goeden invloed op de zenuwen van Daphne uit te oefenen. Haar aanvankelijk opgewekte, betooverende bekoorlijkheid en beminnelijkheid week weldra voor een o-eprikkelde, ontevredene en slaperige stemming. Bij dat voortdurend samenleven was het onmogelij t, de opgeschroefde, overdreven hartstochtelijke en vurige

taal der liefde te blijven voeren, — de reactie trad in. Men werd die eeuwige overdrijving eens moede. De eeden en kussen werden lauwer, zij werden van dag tot dag koeler en maakte ten slotte voor een aan woorden karige verslapping plaats.

Daphne sliep bijna den ganschen dag, doordien zij de nachten jubelend doorbracht, en Joël volgde spoedig haar voorbeeld. - Weldra geneerden zij zich met meer en hadden geen attenties voor elkander, Joel zocht alleen verstrooiing, als zijn gade hem zoo lang op hare verschijning liet wachten, en Daphne von het overbodig hare plannen van zijn tijd en zijn goe vinden afhankelijk te maken.

De eene week verliep na de andere — weder verscheen in de muziekcourant een bericht betreffende Spiro Malia en zijn ontdekker.

Het schudde Joël uit zijn traag leven van genot op. Hij moest naar huis en werken, het was ten hoogste tijd, dat de belangstelling van het publiek op een nieuw werk gevestigd — en een mogelijke onthullingbetreffende de muziek van de Dorpslurley verzwakt

werd. . . .

Tegen zijn zin, met inspanning van alle energie,

welke een zwakkeling alleen dan ontwikkelt, als hem het mes op de keel is gezet, zag Joël zich in de noodzakelijkheid opnieuw aan den arbeid te gaan. /.ïjn

Sluiten