Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

woedend. Hij beweerde, dat het de plicht der huisvrouw was, er zich van tijd tot tijd om te bekommeren, of de heer des huizes het eten op tafel krijgt of niet. Buitendien getuigt het van een miserabel bestuurde huishouding, als de dienstboden zich dergelijke brutaliteiten veroorloofden.

Daphne bewaarde het stilzwijgen. Zij barstte niet in tranen uit en viel ook niet in onmacht, zij stond bedaard op, monsterde den echtgenoot met een spotachtigen, bijna verachtelijken blik, keerde hem den rug toe en wierp de deur kletterend achter zich in het slot. — Joël at in een hotel, zonder van zijn vrouw te vorderen, dat zij hem vergezelde.

Hij wist, dat zij thans lusteloos op haar chaiselongue lag, banket at en zwaren wijn dronk. Van een dergelijk menu had hij geen verstand, en daarin had hij evenmin trek.

Daphne bleef ettelijke dagen onzichtbaar, en Joël miste haar alleen, doordat hij het libretto noodig had. Hij bonsde zoo lang op haar deur, tot zij open deed. Met van toorn fonkelende oogen staarde zij hem aan.

„Ben je met de „Melusine" gereed?" vroeg hij zonder eenige hoffelijkheid.

Zij kruiste de armen over het zeer vuile negligé en wierp het hoofd in den nek. „Neen!"

„Dan wordt het tijd, datje je luiheid eens overwint! — Heb ik het manuscript, — of een gedeelte er van, niet vóór heden avond, dan zijn we gescheidene lieden. Ik heb geen lust, me door jou voor den gek te laten hóuden!"

Hij zag er met het bleeke, dreigende gezicht verschrikkelijk uit. Zij antwoordde andermaal niet, maar sloot de deur.

's Avonds evenwel lag er een klein, onzindelijk pakje losse bladen op zijn schrijftafel. — Hij kon er nauwelijks den weg in vinden. Wat hij las, beviel hem niet bijzonder. — Een geheel andere wijze van dichten dan bij de Dorpslurley. Triviaal en langwijlig,

28

Sluiten