Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

halen. Hij is al te vast van zijn eigen meesterschap overtuigd en houdt het voor zeker, dat men den gevierden componist van den dag alles, wat hij voortbrengt, als iets bijzonder origineels zal toerekenen.

Is de muziek der Melusine niet van geheel anderen aard, dan die van zijn eerste opera?

Men zal zeggen, de jonge kunstenaar beproeft zijne krachten op elk gebied. Na de lichte, melodieuze muziek der Italiaansche school, biedt hij thans een werk aan, dat de nieuwe Wagnerrichting vervangen moet. Een stap in de richting van het groote en machtige dringt de melodieën op den achtergrond en stempelt de Melusine tot een origineel, in zijn soort nog verdienstelijker toonwerk.

Indien de tekst maar een weinig pakkender en poëtischer was. Joël is nog nooit zoo bitter ontgoocheld geweest, dan over dit maakwerk.

Hoe is het mogelijk, dat een hoofd, dat den Lurleytekst en de „Spooksels" bedacht, zoo iets zouteloos en ongerijmds kan schrijven! Denkt Daphne, dat voor hem ook het slechtste goed genoeg is ?

Had hij het ellendige ding maar aan één stuk kunnen lezen, dan zou hij het zonder quaestie als geheel onbruikbaar in den hoek geworpen hebben, —■ nu liet hij zich, in de hoop op iets beters, verleiden het eerste bedrijf te componeeren, en thans is het te laat, om alles overhoop te gooien en naar een nieuwen tekst te zoeken. Zijn verbittering tegen de schrijfster neemt evenwel toe, en zoo er nog een vonkje sympathie onder de asch van zijn hart voor haar heeft gesmeuld, dan verstikt het thans in wrevel en opstand. Hij werkt zoo ingespannen, als nog nooit in zijn leven. De salons zijner vrouw betreedt hij nauwelijks nog, het is hem ook volmaakt onverschillig of de Heer Taygetos als huisvriend dag aan dag en avond aan avond daar uit en ingaat.

Hij zou blind moeten zijn, als hij niet opmerkte, dat Daphne zich terwille van den bejaarden vereerder uit haar apathie opricht.

Sluiten