Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gedachten zijn verward, achter hare slapen kookt het. Als hij ophoudt, put zij zich uit in vleierijen en loftuitingen. Daarop verzoekt zij met al de innigheid van den schoonen vervlogen tijd: „En nu vervul me een afscheidswensch, Joël. Ontbijt thans met me en vergezel me bij een ritje in het park!" — Hij stemt toe, hij is plotseling zeer beminnelijk. Zij helpt hem haastig het manuscript in de schrijftafel leggen, hij sluit de deuren van het bovenstuk en biedt haar den arm.

„Ik geloof, dat de geheime betoovering der dreigende afwezigheid reeds werkt!" zegt hij glimlachende galant.

Stille, donkere nacht.

Joël keert vóór het aanbreken van den dag niet huiswaarts. Daphne weet het. Zij sluipt zonder gedruisch te maken in zijn werkkamer en draait de deur achter zich op slot. Zij is tegen den avond naar den bankier van haar echtgenoot gereden en heeft hem onder tranen bezworen, haar de waarheid te zeggen, of het vermogen van haar man inderdaad op is?

De oude heer verzekert het op zijn eerewoord. Hij getroost zich zelfs de moeite, de schoone, beklagenswaardige vrouw uit zijne boeken daarvan te overtuigen. — Het is een feit. — Joël heeft alles, alles verteerd.

Werkelijk alles? Dan moet Daphne vooreerst weten, welk een kapitaal de oude Geheimraad heeft nagelaten, of die bankier de eenige is, die het vermogen van Joël beheert.

Baronesse Galavera gaat secuur.

Zij heeft de deur achter zich gesloten, haalt den kleinen sleutel uit den zak en opent de ijzeren brandkast. Hier staat het kistje met de papieren van waarde. De jonge vrouw ontsluit het met bevende hand, tast er haastig in en voelt slechts een klein pakje bijeengebondene papieren.

Zij gaat aan de tafel zitten, vóór de lamp en knoopt het gejaagd los. Juist, het testament van den vader,

Sluiten