Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een groote domheid, want dit was het juist, wat mij deed besluiten, het wel te doen. Ik sprak tot mij zelve: „Dat is juist wat noodig is. Ik heb nooit om Christus wille voor dwaas willen doorgaan; nu wil ik het." Op het zelfde oogenblik stond ik op en ging naar de preekstoel. Mijn lieve man, die op het punt was de samenkomst te sluiten, dacht, dat ik mij niet wel gevoelde, en dat dacht de geheele vergadering, want wij woonden sedert twee jaren in de stad en iedereen kende mijn weifelend en schroomvallig karakter. Hij kwam de trap af om te hooren, wat mij was overkomen, en toen ik hem zeide dat ik wilde spreken, was hij zoo verwonderd, dat hij alleen zeide: „Mijn lieve vrouw wil een woord zeggen", en daarop weer ging zitten. Tien jaar lang had hij vergeefs getracht mij te overtuigen, dat ik het doen moest, en in diezelfde week hadden hij en eene dame uit de gemeente nog te vergeefs beproefd mij over te halen het woord te voeren in eene samenkomst van handswerkslieden, waar zoowel mannen als vrouwen bijeenkwamen. God alleen weet, hoe ik mij aan Hem heb vastgeklemd in die ure; ik vatte Zijn' machtigen arm, alsof die arm zich lichamelijk voor mij had voorgedaan. Ik vertelde toen eenvoudig aan de toehoorders welken strijd ik had te strijden gehad. Ik deed mijne belijdenis in het openbaar, voor allen, en dat is, naar mijne meening, de plicht van iedere ziel, die verkeerdheden heeft begaan en die daardoor den godsdienst van Jezus Christus heeft benadeeld. Ik vertelde dat ik de gewone plichten van de vrouw eens leeraars had vervuld, dat ik, hoewel nog jong zijnde, misschien reeds meer gedaan had aan bezoe-

Sluiten