Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

deed dat prikje haar pijn, juist bij haar bidden en bij baar dankbaar zijn. ...Nu zou 't ook haar mooien Paaschmorgen bederven ?

Kom, ze moest vórtmake. Ze moest naar de kerk en ze moest vroeg-zijn om haar hoekplekje te krijgen, want 't was Paschen en er preekte een prefesser,*) had ze gelezen in 't domineesbriefje, 't Zou wel vol worden. .. Kom, die narigheid moest ze nou maar vergeten.

Vlug stond ze op begon ijverig in de kast te scharrelen.

.. .„Opoe ! opoe !... ikke ben d'r al..." klonk buiten op bet straatje, dat tusscben de huisjes en tuintjes liep, een vroolijke jongensstem, vlak-bij oud-grootjes raam.

Poes, die dutte, vloog verschrikt op, sprong over den Bijbel heen, sleepte den bril meê en bleef met een dikken staart op 't kussen van oud-grootjes stoel zitten.

Sientje keerde zich verschrikt om, — merkte toch niets van baar bril, keek niet naar baar poes... „Opoe! Opoe?" had ze gehoord.

„Hè neen... 't Was haar joggie niet. Ze zag hem nog net voorbij 't raam wippen, met z'n witte petje en z'n rooie das. . .. 't Was 't kleinzoontje van vrouw Beukers in den hoek, ... die kwam z'n grootmoeder nou al goeiendag zeggen, ze stond misschien bij de pomp... 't Joggie had vast een nieuw pakje aan met Paschen en dat moest 't ouwe mensch nou zien... Toch wel aardig voor zoo'n mensch.

1) Professor.

Sluiten