Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar hoe kwam nu de prefesser haar zoo plotseling in dep weg? Hij stiet Laar tegen den schouder en zeide boos: „Doe eerst die boosheid weg uit je hart!" Oud-grootje schrok, wilde voorbij wringen. Weer een stoot!

Hè,... wat was dat? Waar was ze nou; wat 'n menschen ?. .. O!...

Hevig verschrikt staarde ze in 't gapende, gele collectezakje, vlak onder haar neus... O!... Ze begreep. In de kerk was ze, en er werd gecollecteerd, en die meheer had haar zeker met 't zakje aangestooten ...

„O, kèk nou 'es, da's meheer van Baarle nog wel, d'r eigen kwartiermeester1)... Kèk nou, die moet nou net zien, dat ze zit te slape in de kerk. Wat inoet-ie wel van d'r denke...?"

In zenuwachtige haast zoekt ze haar vierduitstuk, kan 't niet vinden. Onder haar bijbeltje soms, in d'r schoot?... Hè, wat bonsde d'r hoofd vaa die schrik. Wat schaamde ze zich... „Kèk nou!" Daar gleed nu d'r bijbeltje ook nog van d'r schoot, bonkte neer onder de banken. Ze wilde 't nog grijpen, stootte haar muts scheef aan de zijleuniug.. . „hè!"

En 't zakje was nog altijd bij haar. Waar was die cent dan toch?... Kèk nou; nou had ze'm in d'r hand. Wat dom ook van d'r.

Snel stak ze haar hand in 't zakje, liet in de verbouwereerdheid een der dikke pepermunten, die met de cent in haar hand kleefde, er ook in vallen... merkte het, toen 't te laat was.

't Bloed joeg naar Oud-grootjes hoofd. Ze hoorde de twee jongens, daar dicht bij haar, zacht lachen.

1) Diaken, armverzorger.

Sluiten