Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ze weer bang en zou ze eigenlijk wel terug willen keeren en zicb verstoppen achter haar bloempotjes... Neen, doorzette zou ze, nou maar in eens doorzette.

Ze liep 't straatje in; toch was er een weifelende blik in haar oogen. Daar was 't huisje...

Door 't ondergordijntje van 't raam schemerde iets wits... „Jan z'n overhemd..." Oud-grootje schrok. Zou ze nog even terugkeeren, zou ze?... 't Was te laat. Ze zag een gezicht over 't gordijntje kijken, zeker van Jan...

Oud-grootje's knokkelige hand klopte beverig aan.

Binnen rinkelde al een deurknop en met wijden zwaai ging de voordeur open... 't was Jan.

„Kom binne, inensch!... Nou hoor, dat had 'k ook niet gedacht; kom d'r in, wel ja, kom d'r in... je bent anders te laat, we hebbe 't net op.. . kom d'r in !"

Luid en vroolijk, haastig klonk Jans grove manne-

stem; er was iets weifelend-vriendelijks in den klank.

Oud-grootje stapte den hoogen drempel op, keek Jan niet aan, maar haar hart klopte van blijdschap. Wat dee-d-ie vriendelijk; ja, ze merkte 't al wel: hij was ook bang om er over te beginnen... over die ruzie van toen ...

„Dag Jan,... 't was mooi weer, zie je, en 'k dacht... 'k moet. .."

„Nou, dat zeg 'k ook. .. je zal wel moei zijn... kom d'r in!"

„Opoe, Opoe!" klonk een vroolijk jongens-stemmetje, wat driftig, en Jantje trok aan zijn vaders broek, wrong zich in 't nauwe voorportaaltje langs den muur en pakte oud-grootjes omslagdoek: „Opoe, ikke heb 'n bok, opoe!"

Sluiten