Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Dag Jantje, dag joggie... Hè, wat zeg je? Ben je zoo blij dat opoe d'r is, hè ?..."

„Dag Riek!. .. En daar heb-ie nou me kleine Sientje ook. Wat 'n meid! Dag liefie, dag hondje... Hè, wat is d&t nou? Ben je nou bang voor me, ken je nou je eigen Opoe nie-meer? ...Opoe zal d'r doek afdoen, hè; zoo'n leelijke doek ook, niewaar... Ben je. zoo bang?"

't Kleine meisje, eenkennig voor die vreemde vrouw met haar rimpelgezicht, duwde haar kopje tegen moeders hals. 't Deed oud-grootje pijn.

Even was er een drukkende stilte in 't kamertje.

Toen riep Jantje, z'n Opoe ongeduldig aan haar mouw trekkend: „Opoe, ikke heb 'n bok, met 'n sik, Opoe... kom 'es kijke!"...

Jan had dien middag eerst nog een dutje gedaan, was nu een straatje om en had Jantje meê genomen...

„Als-t-ie nou met 't kind maar niet in 'n herberg gaat," zat oud-grootje te bedenken in stille bezorgdheid. Ja, ze had 't wel gemerkt, dat hij dien Paaschmorgen in de kroeg was geweest, en in de kerk?... hö maar! Ze had gevoeld, dat ze er kwaad om was geworden: ze had 't hem wel weer eens even willen zeggen, goed zeggen, juist als vroeger, hoe zondig en verkeerd dat was, maar ze had 't niet gedurfd, om die ruzie van toen. Ze was nou maar blij, dat-ie geslapen had, dan was t-ie weer heelemaal frisch... en dan haar plannetje ?

Ze zat nu in d'r eentje te peinzen in Jans leuningstoel; Riek wiegde in 't donkere alkoofje kleine Sientje in slaap.

Sluiten