Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Dag Jantje, dag joggie... tot morge!... Dag Jan !.. Jan!... hoor nog 'es even!"

Jan kwam terug. Oud-grootje fluisterde, — en in haar oogen was een bange weifeling, haar stem smeekte 't bijna: „Jan, hoor 'es... nou komme jullie morgen den heele dag, nie-waar ?. . . maar hoor 'es.. . ik haal geen borreltje voor je in huis, hoor... Daar ben-je toch niet kwaad om, hè Jan ?"

Ze staarde hem aan, vreesde, dat hij boos zou worden, en dat haar mooie plan, ze morgen den heelen dag bij zich te houden, in duigen zou vallen. Maar — „jenever hale in d'r huis, dat deê ze niet."

Jan keek verwonderd, begreep niet dadelijk. Toen — op eens, schaterde zijn gulle lach door de hofjesstilte. Hij klopte oud-grootje op den schouder en zei vroolijk: „Wat dach-ie nou van me, da 'k zoo'n zuiper was... ha-ha-ha!... dat 'k niet één dag zonder 'n tikkie kon en da 'k niet komme zou, als je niks in de flesch had?... Stel je hart maar gerust. We komme, hoor. We hebbe 't beloofd. Nou dan ?... Welterusten ouwetje, slaap maar lekker, hoor! Tot morrege! — Kom Jan, vooruit jól..."

Hij pakte Jantje, die de klontjes uit zijn mond had gehaald en ze in 't schemerlicht stond te bekijken, bij zijn arm en liep op een sukkeldrafje lachend weg... „Kom, joggie!"...

„Dag hoor!" riep oud-grootje nog. Ze hoorden 't niet meer.

Ze was in haar stoel gaan zitten, om na te denken.

Ze zou 't nog druk hebben morgen, met die visite. Ze moest nou nog 'es gauw overleggen, wat ze eten zou en wat ze in huis moest halen. En oud-grootje

Sluiten