Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het Werkwoord.

Het werkwoord is wel de plat de résistance — ik lanceer dit maar, daar onze lexicographen 't niet schijnen te kennen in fig. zin ') -van het boek van Robert: ruim 120 pagina's, zoowat een vierde van 't geheel. Hierbij zal ik gelegenheid hebben om de allerjongste Fransche grammaire. in Nederland verschenen, wat uitvoeriger ter sprake te brengen: ik bedoel Le francais facilité van C. R. C. Herckenrath, 3) waaruit ik 'n enkele maal reeds iets citeeren mocht. Ondanks z'n naam is het niets anders dan 'n kleine grammatica van het Fransch voor eenigszins gevorderde leerlingen en voor zelfstudie, geschreven in het Nederlandsch en als zoodanig de zooveelste nederlaag der zoogenaamde directe methode. Laat alle Gouinisten en Berlitzisten den moed hebben van Herckenrath om na zelf 'n boekje gemaakt te hebben Le frangais enseigné en frangais te bekennen: „ook al begrijpt de leerling wat hij zegt, het is in de moedertaal zooveel pakkender, zooveel nader, en daardoor is het begrip zooveel helderder."

Na ruim twee dozijn bladzijden — zeer interessant! — over de uitspraak en de verbinding, behandelt H. het werkwoord, waarbij hij vermoedelijk op het voetspoor van Bourquin en Salverda de Grave een zwakken en 'n sterken stam onderscheidt, ten gevolge waarvan, wat mij ook ratio-

\) Gallas heeft 't wel in eig. zin.

2) Waarom noemt hij zich: Schrijver van het Fransch Woordenboek? Toch hoogstens van één! Immers Gallas "is er ook nog, die in elk geval heel wat meer geeft, al is 't soms niet zoo mooi. Maar Herckenrath schiet net zoo goed bokken — zooals trouwens iedereen. De heer H. moest dit soort van reclame aan z'n uitgever overlaten. En om te spreken van Brunetière, Faguet en andere schoolvossen (pag. 41), daartoe heeft geen enkele Hollander het recht. En nog iets: Is het beginsel dezer vergemakkelijking niet het eerst in toepassing gebracht door Robert in zijn Abrégé in zake het verschil tusschen imparfait en passé défini ?

Sluiten