Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nagels of schroeven daarvan mogen niet worden gebruikt. De laatste moeten door houten klosjes worden vervangen. Is transport noodig, dan worden twee kisten gevorderd, waarvan de binnenste van hout en gepikt is. Het lijk zelf ligt daarin op houtkrullen.

Twee en een half uur vóór de verbranding wordt de oven aangestookt. Om de noodige verhitting der vuurvaste massa te bereiken, zijn ongeveer 300 K.G. cokes noodig.

De totale verbranding heeft binnen twee uren plaats, en den volgenden dag kan de asch in eene urn worden verzameld.

De temperatuur in den oven mag de 900 graden niet te boven gaan. Stijgt ze hooger, dan versinteren de beenderen en verkrijgt men geen losse asch.

De zelfkosten eener lijkverbranding beloopen ongeveer /10.—.

Door de voorafgaande beschouwingen mogen wij geacht worden ons behoorlijk rekenschap te hebben gegeven van wat er met een in de aarde begraven en met een in een verbrandingsoven geschoven lijk gebeurt.

Daarmede is echter onze taak geenszins afgeloopen, waar we ons de beantwoording hebben voorgesteld der navolgende vragen:

i°. Is begraving een afkeurenswaardig methode om het vergaan van een lijk te bevorderen?

2°. Op welke gronden wordt de lijkbegraving bestreden en welke waarde behoort aan elk daarvan te worden toegekend?

30. Heeft de crematie voordeelen boven de inhumatie en, zoo ja, welke?

40. Bestaan er ernstige bezwaren tegen de lijkverbranding, van welken aard zijn deze, en op welke wijze trachten de voorstanders der crematie ze te ondervangen?

Op de eerste van die vier hierboven gestelde vragen kan zoowel met »ja" als met »neen" geantwoord worden.

Een slordige en onoordeelkundige wijze van begraven kan ongetwijfeld voor de volksgezondheid gevaar en schade opleveren, doch worden bij het begraven goede en voldoende voorzorgsmaatregelen in acht genomen, dan komt de bewering, dat tegen het begraven als zoodanig geen overwegende hygiënische bezwaren bestaan, mij geenszins aanvechtbaar voor.

Sluiten