Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in Rusland zoo menigmaal bij jongelieden voorkomen. Op negentien-jarigen leeftijd vond Gorky dat het leven niet der moeite waard was geleefd te worden, en joeg zich een kogel door het lichaam. «Ik ontkwam er aan — zeide hij met kalmen humor — om mij zeiven in te wijden in het rondventen van appelen.» — Aangedreven door zijn onwederstaanbare neiging voor het zwervende leven, en overtuigd, zooals hij zelf zegt «dat zijn plaats niet was in de kringen der wetenschap» vertrok hij opnieuw naar de Wolga, drong door tot aan Kouban, verbleef eenigen tijd in den Kaukasus, en doorkruiste vervolgens de kuststreken der Zwarte Zee. Als wisselwachter aan het spoor, als veerman, losser, daglooner bij de visscherij, en dokken en op scheepstimmerwerven, verwierf hij zich een encyclopedische ervaring van de vakken, waarin huurlingen aangenomen worden; hij sloot er merkwaardige vriendschappen met lieden van gering allooi, maar avontuurlijk en typisch, die hem een onoverzienbare galerij van modellen zouden verschaffen ; anderzijds stapelde hij zijn dichterlijke waarnemingen der natuur op, om ze later te meubileeren met zijn triviale onderwerpen.

Dat waren zijn universiteits-jaren, Gorky vroeg het hooge onderricht, dat hij niet had kunnen ontvangen aan den voet van den katheder van Kazan, aan de professoren, die hun voorlezingen houden op den openbaren weg.

De letterkundige démon begon in hem te spreken. Zijn eerste proeven schreef hij in 1892 en liet ze opnemen in eenige provinciale bladen.

Het volgend jaar ontmoette Korolenko hem te Nijni en toonde een levendige belangstelling voor den beginneling. «Zegt — zal hij later de biografen antwoorden, die hem komen ondervragen — zegt, dat de eerste leermeester van Gorky is geweest de soldaat-kok Smoury; de tweede de advocaat Lanine; de derde, Alexandre Kaliougny,, een personnage, «dat uit de maatschappij verbannen is», en de vierde, Korolenko.»

Sluiten