Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geven. De kunst van den verhaler is verborgen in de korte, raadselachtige samenspraken, waarin als twee zwaarden de antwoorden van Malva en de mannen, wier hoofd zij op hol brengt, tegen elkander kletteren; zij is ook verborgen in de innige overeenstemming van de omgeving, welke de dichter beschrijft met het bekoorlijke meisje, dat de zwaarmoedige leegte van die zeehorizons met haar schoonheid vult. Lui uitgestrekt in een schuitje, of drijvend op de kammen der golven, of dwalend over de zandige kust komt zij den v sschers voor als een begeerenswaardige buit. Wat wil zij ? spelen met de mannen; zien, dat zij om haar elkander dooden; en toch verschaft dit spel haar geen genot; al het bloed van die mannen zou den afgrond van droefheid niet vullen, die steeds dieper wordt in haar donkere ziel.

«De nacht daalde. De wolken wekten schaduwen op de zee die zich langzamerhand verlengden tot aan den ondersten rand van het luchtruim. De golven bruisten. Het vuur was uitgegaan in de hut op de kleine zanderige landtong. Malva keek voortdurend in de verte, en Seriojka hield zijn blikken op haar gevestigd.

— Hoor eens, zeide hij. — Weet ge wat ik zou willen ?

— Hoe zou ik dat weten! — antwoordde Malva met zwakke stem en onder een diepen zucht.

— Dus dan weet ge het niet? Dat is jammer! zeide Seriojka met overtuiging. — Kijk eens, ik voor mij weet dat altijd. — En hij voegde er met een zweem van droefheid bij. — Maar het overkomt mij zoo zelden, iets te willen!

— En ik, ik wil altijd ik weet zelf niet wat!» — zeide zij in diepe gedachten verzonken. — Wat? — dat weet ik niet! Nu eens zou ik wel in een bootje willen stappen en de zee opgaan, ver, heel ver weg .... En nooit meer mannen zien! — Dan weder zou ik al die mannen het hoofd op hol willen brengen, ja, ik zou ze rond mij willen zien draaien als tollen; ik zou er naar kijken, en in lachten uitbarsten! Somtijds heb

Sluiten