Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

des levens reeds nedergedaald tot zelfs op het bed der kooplieden.»

Hij ontsluiert de schandelijkheden zijner collega'sen van den maatschappelijken toestand, waarvan zij de voornaamste steunpilaar vormen.

Bij de ontknooping van het verhaal heeft de rijke Ilia Kononof de voornaamsten der stad aan een feestmaal vereenigd, aan boord van een nieuw schip, dat voor de Wolga bestemd is. Men wisselt toasten, en de oude kooplieden wenschen elkander wederkeerig geluk wegens alles wat hun corporatie gedaan heeft om het economische leven op de rivier te ontwikkelen.

Plotseling staat de jonge Gordieëf op — zooals Ruy Bias in den Raad der ministers — en «ontsluiert» elk der eerbiedwaardige gasten.

Van ieder hunner brengt hij de verborgen schanddaden in herinneringen, die hun vergeven worden nu zij fortuin hebben gemaakt, en welke de benijders elkander in de ooren fluisteren op de trappen der Beurs; van den een, de schelmstukken, waarop hij zijn bank gevestigd heeft; van den ander, een schunnige zeden-affaire; van nog anderen een bedriegerij, een vervalsching, of een aan weezen ontstolen erfenis.

Allen zonder uitzondering worden gegeeseld : opschudding en rumoer zijn de onvermijdelijke gevolgen; men werpt zich op den onbeschaamden rechter — dien algemeen bekenden zuiplap! — — die nu eens toevallig niet dronken is — en men stopt hem in een gekkenhuis; zijn voogd, de slimme Maiakine laat zich op staande voet het beheer van Gordieëf's bezittingen toekennen, en Thomas keert terug naar zijn edele zwervers, om te drinken.

Men vindt geen enkele scherp omlijnde actie, geen enkel gevoelen, dat overeenstemt, in dezen roman, waarin men, niet zonder spijt, de korte en sobere schetsen van den novellist mist; een reeks van averechts verkeerde psychologische toestanden, die onvoldoende opgehelderd zijn, en klets-tirades zonder einde ....

Bij ons heeft men Thomas Gordieëf vertaald ; ondanks

Sluiten