Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zijn laatste kreet is een dichterlijke commentaar op> het gesprek van Maïakine en Thomas Gordiëef; en tevens is het een doorslaand bewijs van het onverdelgbaar Byronisme dat bij alle toekomstige hervormers der twintigste eeuw opduikt.

O! hoe bekrompen is de kring, waarin onze geesten, hunkerend naar vernieuwing, rondwentelen i In den tijd zoowel als in de ruimte! i

Als ik hier den nadruk leg op deze herlev ng van een slecht vermomd romantisme, dan is het, omdat dit verschijnsel over het hoofd van Gorky en over geheel Rusland heenstrijkt, en in heel Europa de schrijvers kenmerkt, naar welken de jongere geslachten met gretige ooren luisteren.

De wetenschap der electriciteit opent ons een onbegrensde horizon met de wonderen van de draadlooze telegrafie. In werkelijkheid schijnen deze geheimzinnige overbrengingen haar gelijke te hebben in de wereld van het verstand. Hier komen eveneens, zonder waarneembare geleidingen, plotselinge verbindingen tot stand, tusschen geesten, die zeer ver van elkander verwijderd, die door zeer verschillende beschouwingen gevormd zijn, en die op het zelfde oogenblik een zelfde geluid geven. Zoo bijvoorbeeld in Rusland Maxime Gorky; in Italië Gabriele d'Annunzio en in het nieuwe Engeland Ruyard Kipling.

De eerste huist aan de Wolga; hij heeft zichzelf zijn onderricht verschaft; is volstrekt niet in aanraking met de buitenlandsche intellectueele wereld en is stellig met geen enkele bladzijde der twee anderen bekend.

De Engelschman, opgevoed in Indië heeft nooit een regel Russisch kunnen lezen en ik twijfel of hij den Italiaan gelezen heeft. Deze laatste schreef alvorens Kipling gelezen te hebben, en wanneer de naam van Gorky hem ter oore is gekomen, dan is het slechts sedert zeer korten tijd. Hij is waarschijnlijk de eenige, die een juist begrip heeft van Nietzsche, hun gemeenschappelijken geestelijken vader.

Deze drie schrijvers gelijken op elkander door zekere

Sluiten