Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

god Dys. Het is alreeds op zich zelf waarschijnlijk dat, wanneer de nationale volksfierheid op zoek is om in de voorhistorische tijden eenen god te vinden, dien men beschouwen wil als grondlegger van zijnen stam en hoofd der dynastie, dat met zulke eer alleen eene hoofdgodheid zal worden bekleed. Welnu Dys was de hoofdgod der Germanen vóór Woden, zooals uit het voorgaande blijkt. Doch ook de naam stemt hiermede overeen. Tuisto is de Latijnsche vorm van het Middelhoogduitsch Zwis, gelijkluidend met het Duitsche Ziu, Engelsch Tues, Nederlandsch Dys. Daardoor valt ook een straaltje licht op de beteekenis van den naam Zwis of Dys. Zwis beteekent dubbel (Zwei = twee) gelijk het Grieksch Sic en het Latijn bis. Dys heet de dubbele, of de dubbelvormige, omdat hij, de lichtgod, den hemel tot vader heeft, maar de aarde tot moeder (terra editum). Hier, zooals elders, is de zon of de hemelgod de opperste kracht die de aarde doordringt en uit haren schoot het leven verwekt. Dit is de kern van alle godenmythen.

Hier wordt nu de vrucht der vereeniging van den hemelgod met de moeder Aarde Alannus genoemd. Mannus (der Mann), de man bij uitmuntendheid, is de oormensch of de stamvader der menschheid. Uit dezen man spruiten, in het nationaal volksgeloof, de drie rechtstreeksche grondleggers der Gerrnaansche volksstammen : Ingvionen of Ingcevonen, bewoners van Noord-Germanië, namelijk van Denemark, Sleeswijk en van de kusten der Oostzee, en zelfs later van Engeland, Erminonen of bewoners van Midden-Germanië, en Istcevonen of bewoners van Zuid-Germanië en Rijnland. De drie afstammelingen van Man : Ingvi, Irmin en Istvi, vaders der volkeren, zijn halfgoden of liever vergoddelijkte men-

Sluiten