Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Woden.

Woden is in de geschiedkundige opvolging de tweede, in belangrijkheid de eerste onder de voorname goden van Germanië. Hij heeft langzamerhand de plaats van Dys (in het noorden van Freyr), als hemel- en krijgsgod, ingenomen, en dezen op den achtergrond geschoven. In de voorhistorische tijden was hij enkel een storm- en windgeest. Hij heette toen Wode ( Wuot) d. i. woedende wind of stormgeest. De Germanen geloofden dat, bij stormachtig weder, de geesten en zielen door de lucht heenvaarden en Woden werd als aanvoerder van dit varend leger, als zielenmenner opgevat. Later werd hem nog de heerschappij over de krijgers en het voorzitterschap der zalige hemelgeesten, ten nadeele van andere goden, opgedragen. Toen heette hij Woden (Wuotan, Wodan, Odin), als zelfstandige, persoonlijke oppergeest, als god. Evenzoo is bij de Greco-Romeinen Hermes, Mercurius uit een windgod tot een geest- en heilgod ontwikkeld. De verschillende studiën dier geschiedkundige ontwikkeling nauwkeurig bepalen is niet mogelijk; het is enkel na Christus dat hij zoo hoog in aanzien geklommen is in Duitschland en vóór het ontstaan der Edda's; dus rord 800 was reeds zijn gezag over de andere hemelbewoners in Scandinavië gevestigd. Het is niet onmogelijk dat de vereering van Mercurius bij de Romeinen, tijdens hun verblijf en hunne bezittingen in westelijk Germanië, een zekeren invloed op de ontwikkeling van Wodens belangrijkheid hebbe uitgeoefend. Mercurius gelijkt immers veel op Woden. Hij ook is windgod, zielenaanvoerder, bevorderaar der vruchtbaarheid en kunstgod geweest. Alleen de krijgersgaven heeft Woden niet van Mercurius kunnen erven, daar zij aan Mars behoorden.

Sluiten