Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

triomftocht door de velden doet en hare zegening over de toekomende oogsten uitstort. Geen wonder dat de volkeren juichen, dat zij de wapenen nederleggen, dat zij allen in broederlijke vereering samentreffen, want Nerthus is de godin van het nieuw leven en van de blijde hoop.

Indien de geschrevene oorkonden over het vereeren der aardgodin zoo schaarsch zijn, is de levende volksoverlevering diesaangaande des te rijker : in alle landen wordt nog tot heden, bij de bevolking die van akkerbouw leeft, het lentefeest onder verscheidene vormen gevierd.

Te Zurich in Zwitserland rijden de kinderen ieder jaar, bij het eerste lenteweder, met eene gemaakte pop op eenen wagen buiten de stad, en brengen nadien den geheelen dag in vreugdespelen en zangen over.

In de Duitsche zoowel als in de Vlaamsche steden en dorpen wordt een meiboom geplant, rond welken gedanst en gezongen wordt als rond het zinnebeeld der ontwaakte natuur. Op vele plaatsen wordt een meikoning of een meigraaf met veel plechtigheid ingehaald en op eenen wagen rondgevoerd. In het zuidelijk deel van Vlaanderen is de greef bij iedereen bekend. Te Geeraardsbergen, zoowel als in het land van Waas, vervangt hij St. Niklaas, en deelt met halfvasten lekkernijen uit. Elders is het eene meikoningin, die gevierd wordt : de jongelieden versieren een meisje met bloemen en kransen, stellen haar op eenen wagen ten toon, en rijden met haar door de straten onder het zingen van vreugdeliederen.

Of ook het feest van Walmenbrand met de vroegere vereering der aardgodin eenig betrek heeft, is niet met zekerheid te beslissen : in het land van Aalst nemen de knapen rond halfvasten (dus in den lentetijd) eenen bussel stroo, dien zij aan een langen staak

Sluiten