Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schapt waren, gezamenlijke gouwvergaderingen, waar zij hunne legerhoofden kozen, over peis en oorlog beslisten en de verschillende belangen van het bondgenootschap bespraken. Hier was het dat d& priester door het verbond aangesteld (sacerdos civitatis), nevens den veldheer of vorst (dux vel rex, Germ. c. 10) optrad, de orde in de vergadering handhaafde en in naam van het volk offers aan de goden opdroeg. Dit was het geval voor de Semnonen, die in een bosch vergaderden en het gemeenzaam menschenoffer den goden aanboden; ook voor de kustbewoners der Baltische zee, die gezamenlijk in een woud van een eiland des oceaans de godin Nerthus met offers en processiën vereerden.

Wanneer dieren als offers dienden, werden zij eerst geslacht, dan werd hun bloed in den offerketel verzameld; in dit bloed doopte men eenen borstel om de beelden der goden, de muren van den tempel en ook de vergadering te besproeien. Het vleesch van het slachtoffer werd over een open vuur gebraden, en door de leden van het bondgenootschap genut. Het spreekt van zelf dat ook het peerlend gerstenbier in drinkhoornen of in breede schalen kraalde, en dat de minnedrank ter eere der goden gedronken werd. Gebarenspel en zwaarddans uitgevoerd door jongelingen, die met veel behendigheid tusschen getrokken zwaarden sprongen, dienden tot verlustiging der toeschouwende menigte {Germ. c. 24).

Wat den tijd betreft, waarop de offers opgedragen werden, valt er een onderscheid gemaakt te worden tusschen private en gemeenschappelijke. Private geschiedden natuurlijk op onbepaalde dagen : zulks hing af van de omstandigheden, welke nu en dan offers vereischten. Gemeenschappelijke konden ofwel in buitengewone gevallen plaats grijpen,

Sluiten