Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zij voor een gulden verkoopen. Eene vrouw koopt liever duurder padi, dan dezelfde hoeveelheid reeds tot rijst gestampt. Voor zich zeiven geeft de gewone Javaan niets om den tijd, dien hij verspilt. Dat zelfde zag ik in Egypte. Men vindt het ook in Algiers. »Thans" zegt een Fransch oeconoom, «even als in den tijd van den Profeet, heeft de «fellah niets dan zijn ezel, zijn muildier of kameel als middel »om zijn graan, zijne vruchten en groenten te vervoeren. «En vreemd genoeg, op de plaats der voortbrenging kost «dat alles niet veel minder dan in de ver verwijderde • plaatsen van verkoop. De Arabier rekent voor niets zijn «tijd en moeite en den arbeid van zijne lastdieren" (x). In Engelsch Indië is het al juist even zoo. Een zendeling, die den trein verlaat om het binnenland in te gaan, kan geen middelen van vervoer krijgen en schrijft daarover: »Iu dit «rare land kan men niet persoonlijk met de karrevoerders «onderhanderen. Men vindt er geen een genegen, zelfs tegen «hooge betaling voor u te rijden. Als men reizen wil uioet »men zich noodzakelijk tot de eene of andere autoriteit «wenden, die de landbouwers kan dwingen hunne karren «te verhuren" (2).

»Wij gaan geen koeli-werk doen", zegt de kepala van Krenggan hier «zoolang er nog rijst in de desa is. Wiens «voorraad op is, leent van den buurman, en als allen eerst «niets meer hebben, beginnen wij voor anderen te dragen". Vraagt men den Inlander, voor dat die tijd gekomen is, om arbeid te doen, dan is, zonder het bieden van een onevenredig hoogen prijs, eene weigering zeker te verwachten.

Aan het bovenstaande sluit zich eene plaats aan uit een brief van den oud-minister G. L. Baud, toen hij nog Directeur der cultures was.

«Bij bet bewerken der sawah-velden wordt door den •Javaan geen arbeid, geen moeite in geld, naar een zeker «dagloon berekend. Een ieder moet rijst planten om zich

(') Vacherot. L'Algérie sous 1'Empire.

(J) Journal du missionnaire Auguste Clardan. Lausanne, Bredil ed.

Sluiten