Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dat ik hierbij de plaatsing tot verdere opvoeding in gezinnen — een brandende vraag — met stilzwijgen voorbijga, is omdat zelfs de warmste voorstander van gezinsverpleging, waar 't kinderen geldt, zal toegeven, dat meisjes boven de 16 jaar, zooals „Veldzicht" herbergt, nergens beter zijn dan onder leiding van ééne die aan deze bijzondere taak haar leven heeft gewijd; en dat zij die school, die rustplaats tusschen een vaak losbandige jeugd en hun verder leven, dat tehuis, waar zij misschien voor het eerst liefde ontvangen, alleen mogen verlaten, om in de maatschappij haar eigen plaats in te nemen, haar zelfstandige taak te volbrengen.

Nu dan, een meisje komt op „Veldzicht" voorkorter of langeren tijd. Zal de invloed ten goede duurzaam wezen, dan is het voor de meesten beter twee dan één jaar daar te blijven. Wat is licht-, wat is schaduwzijde van dat leven f

Al het licht straalt uit van een persoonlijkheid, die de ziel is van heel dit eigenaardige gezin. Ik mag hier den lof van onze Directrice niet verkondigen. Hier geen woord over haar toewijding, haar takt, haar geduld en volharding, over haar zedelijk optimisme, haar vertrouwen op 't beter willen ook van de meest verdorvenen, zonder welk geloof in den mensch, in 't onuitroeibaar goede van eiken mensch, trouwens haar arbeid ondenkbaar is.

Maar, — en wat ik nu ga zeggen mag niemand zich aantrekken — ik oordeel niet over personen, het is eenvoudig mijn overtuiging: wie met dat geloof en die liefde bezield aan het werk zich geeft, loopt gevaar het doel, de verpleegden wel toegerust terug te geven aan de maatschappij, te missen, door de verpleegden

Sluiten