Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nield, omdat ze niet zoo hield van hem als hij van haar. En toen hij thuis was, dien avond, kwam haar brief, de brief die zijn geschiedenis inhield, en waarin ze gezegd had, dat ze toch goeie vrienden moesten blijven, dat het haar speet hem zooveel verdriet te doen, maar dat ze heusch niet anders kon.

Hij had haar niet teruggezien na dien dag, en twee jaar daarna schreef Henri Heilouw, met wien hij als jongen zamen op het gymnasium was geweest: „ Wensch me geluk, kerel, ik ben geëngageerd! Ze is het liefste meisje op de heele wereld en ze heet Marie Oudenberg. Wanneer hooren we nu eens van jou hartszaken'? Heb je nog geen plannen?"

Herman had zijn vriend een kort briefje geschreven, trachtend hartelijk te zijn, en aan Marie een kaartje gezonden.

Daarmee was het verleden afgesloten.

Totdat vandaag opeens die brief van Heilouw kwam. Ze zaten op Scheveningen, en hij moest ze eens opzoeken; ze hadden elkaar in vijf jaar bijna niet gezien.

Was Henri nu al vijf jaar getrouwd? Wat vloog die tijd toch; 't was bijna ongeloofelijk. En toch was het zoo, en ze hadden al kinderen, twee jongens, waarvan Henri schreef: „je zult schik hebben in die twee kleine kleuters van me!"

God, God — twee kinderen! Wanneer ze nu eens m'ijn vrouw geworden was, dacht Herman, en die kinderen waren van mij, en ze zaten op mijn knie en zeiden vader tegen me .... Hoe wonderlijk, dat Henri nu juist met haar had moeten trouwen .... hoe en waar had hij haar leeren kennen in die twee jaar'? Zou ze wezenlijk

Sluiten