Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Met tranen in de oogen vroeg zij mij wat ik er van dacht, of ik vond dat hij verminderde. Duidelijk was het hem aan te zien dat zijne krachten sterk afnamen, doch de vurige wensch hem te mogen behouden, deed haar twijfelen aan hetgeen zoo duidelijk sprak.

„Ik ben mijn eigen dokter," zei Pukkie, „kom me daarom niet aan boord met een vreemden esculaap."

„Niemand kan mij immers redden," fluisterde hij mij toe.

Het eenige wat ik voor hem doen kon was hem veel bezoeken, dat beurde hem op; mijne vrouw zond hem versterkende middelen en versnaperingen.

En Pukkie's vrouw drukte mij dankbaar de hand voor die kleine gaven, en vroeg mij telken male om toch veel bij hen te komen. „Als jij er bent, zei Pukkie, „dan geeft mijn zonnetje in huis meer

warmte."

Hij bedoelde hiermede zijne vrouw.

„Vindt ge haar geen juweel, van Doorn?"

Van harte deelde ik zijne opvatting.

Zooals zij zichzelf verloochende, dwong eerbied af.

Den 2den Mei stierf Pukkie.

Wij waren er de laatste dagen op voorbereid; van een dokter wilde hij ook toen niets weten en wij drongen er niet op aan; hij was niet te redden.

Ik had maatregelen genomen, dat ik op elk oogenblik

ontboden kon worden.

's Morgens om tien uur gewerd mij door een kruier de boodschap, dat meneer Dalhuizen erg naar was. Dadelijk spoedde ik mij naar Pukkie's woning.

De feeks opende mij de deur:

Sluiten