Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voor de tweede maal aan te vliegen. Tinus vloog de deur uit, Femme hem na. „Wacht Tinus, ik g^ mee, ik ga met je, ik blijf bij je." Femme begreep het noodzakelijke van de scheiding en ook, dat, zoo linus in kracht te kort schoot, zij er nog was, die sterke armen

aan het lijf had.

Den volgenden dag stierf Kloos aan een beroerte.

En spoedig waren ze getrouwd, zoo spoedig, als dat in onze plattelandsdorpen geschiedt bij de mindere klasse, die zoo bitter weinig levensbehoeften heeft, en zoo weinig rekening houdt met toekomstige zorgen. Evert was gekomen, had het erg onvoorzichtig gevonden zoo maar te trouwen; maar Tinus had hem zoo nadrukkelijk verzekerd, dat boerenwerk hem in 't geheel niet meer moeilijk viel en Femme had zoo krachtig beweerd, dat alles wel zou lukken, dat Eveit gewonnen scheen en de belofte had gedaan een flinke bijdrage te zullen schenken voor het allernoodige.

Maar toen Tinus zich een oogenblik later even verwijderde, had Evert gevraagd: Femme, hou je van Tinus? En Femmes oogen vulden zich met tranen: „Waarom niet? O, Tinus is nu zoo gelukkig, zijn heele leven is niets dan ellende geweest, laat hem gelukkig wezen. En Evert had daarop geantwoord: „Goed Femme, laat Tinus gelukkig zijn," en hij drukte haar de hand. „Wees goed voor hem, Femme, hij heeft niet veel plezier in zijn leven gehad. Femme, je bent een brave meid, maar jij doet zooveel, laat mij ook meehelpen. Als je te kort komt, weet je zeker wel, bij wien je moet aankloppen."

Sluiten