Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te verschikken. Walter was op reis naar Londen. Het was de eerste keer sedert wij getrouwd waren, dat hij mij alleen had thuis gelaten. Een jaar geleden zou ik gemeend hebben dien tijd niet te hebben kunnen doorkomen. En'? Ik was geen dag thuis gebleven. Ik had geen oogenblik vrij gehad.

„Het kan nu eenmaal niet anders," vervolgde ik mijn alleenspraak, „als men niet buiten alles wil staan moet men wel aan alles meedoen."

De brief, dien ik gekregen had, was van Mrs Leighton. Zij veronderstelde, dat ik geheel op de hoogte was van hetgeen mijn man het meest vervulde, dat ik hem hielp als een trouw kameraad. Nu, zij had in zoover gelijk, dat wij nog even gelukkig waren als een jaar geleden. Waarom deed haar brief mij echter onaangenaam aan? Waarom sprak mijn geweten zoo luid en deed mij verwijten?

Ik keek de studeerkamer rond. Een ideaal-studeerkamer had ik het genoemd, toen wij haar voor het eerst samen betraden. Walter was het met mij eens, dat er niets aan de inrichting ontbrak.

„Wat heeft papa zich uitgesloofd!" riep ik uit, „wat is alles beeldig!" En na eenige oogenblikken vroeg ik verwonderd, omdat Walter niet zoo opgetogen scheen als ik: indt je niet, dat papa het veel te royaal heeft gemaakt ?"

„Dat is het juist, wat ik niet prettig vind. Ik had liever alles zelf gekocht," antwoordde Walter.

„Wij hebben het toch zelf mogen uitkiezen ..

„Maar niet betaald ... nu enfin, wij zullen het dankbaar aanvaarden maar nu nemen wij ook geen sou meer

Sluiten