Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

morgen heb ik weer een brief van mama gekregen, dat zij zich iets beter gevoelt. Vergeet nu maar, wat er gisteren tusschen ons is voorgevallen, wij zullen nu samen naar het bal gaan en daarna zoo spoedig mogelijk naar moeder."

„Ik had je anders reeds willen voorstellen," begon ik vol ijver, want het was een pak van mijn hart, dat Walter weer kalm was, „om moeder het geval openhartig te schrijven en haar de beslissing omtrent onze komst over te laten."

"W alter glimlachte even. „Ik vrees, dat wij daardoor niet tot een zeer zuivere oplossing van de zaak in kwestie zouden komen, maar laten wij er niet langer over spreken, alles is nu geschikt."

Ik had verwacht, dat wij onze verzoening met eene omhelzing zouden bezegelen evenals bij vorige gelegenheden, maar Walter stond op en ging bedaard heen.

Dit deed mij onaangenaam aan, ik voelde echter, dat ik geen recht had om mij te beklagen, geen recht zijne liefkozingen te eischen, want voor de liefde was iets dors, iets vreemds in de plaats gekomen.

„Zou het hem ook zoo gaan?" vroeg ik mijzelve, toen hij was heengegaan en staarde versuft op het tafellaken. „Daar had hij geen recht toe " Mocht ik dat zeggen ?

Zou dat altijd zoo gaan, als man en vrouw eenige jaren getrouwd zijn? Zou alleen de wereld dat niet merken? De wereld bleef voortgaan ons te benijden. Zij vond Walter zoo interessant, zoo geestig, half en half een genie en mij een dot van een vrouwtje, een alleraardigst paar, een modelhuwelijk .. .

Den volgenden dag zag ik eenige brieven na, die voor n. 8

Sluiten