Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

doen verliezen, zij zou evenmin een partij uitgesteld hebben om zijnentwille, maar zij kon toch niet nalaten, haar broer attent te maken op de wanverhouding, die er tusschen ons huis en onzen kring heerschte.

„Waarom niet'? lachte papa met veel vertoon, en deed alsof hij haar niet begreep. „Omdat ik 60 jaar ben ? Maar, dat is een mooie leeftijd. Ik heb alle reden tot dankbaarheid."

Nu kwamen er meer gasten.

Een der dienstmeisjes naderde mij ongemerkt en fluisterde mij in:

„Juffrouw Nelly laat zeggen, dat zij niet beneden komt, omdat zij hoofdpijn heeft ^ zij wilde liever niet gestoord worden en is reeds naar bed gegaan."

W aarom wist ik niet, maar die boodschap stemde mij niets plezierig. Ik wilde tenminste papa niet terstond op de hoogte brengen van het wegblijven van Nel. Hij scheen haar nu ook niet meer te missen. Ik wachtte even en zoodra ik kon, verliet ik de gasten om naar Nel te gaan zien. Beneden was alles leven en vroolijkheid, boven heerschte een somber halfduister.

Nels kamerdeur was gesloten. Ik bracht mijn mond dicht bij de reet en zeide zacht: „Kan je niet opendoen, Nel ? Geen antwoord, de schel klonk, er verschenen nieuwe gasten, die het salon binnentraden, een oogenblik stemmengegons, daarna was alles weer stil, alleen de bedienden spraken met elkaar in de gang. Ik stond in het halfduister voor die gesloten deur en wist niet wat ik zou doen. Misschien voelde Nel zich zoo ellendig, dat zij per se alleen wilde zijn. Mocht ik dat toelaten? Zou zij slapen? Nu reeds? Ik ging Erni's kamertje binnen,

Sluiten