Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

had, en de ingang werd gewoonlijk voorgesteld als een leeuwen- of drakenmuil, waar rook en vlammen uit opstegen.. Op de Place de la Sorbonne moest men zich met geschilderde vlammen en de buitelingen der duivels tevreden stellen, maar dat schaadde niet aan den indruk van het stuk, dat blijkbaar con amore in elkaar gezet en gespeeld werd.

Of het veel indruk maakte op het publiek, zou ik niet durven beweren: de afstand, die de toeschouwers uit de i2de eeuw scheidt van die van 1898 is zoo verbazend groot. De naïef-vrome voorstelling, die oudtijds stichtte, omdat zij door vertooners en publiek met volkomen geloof aan het gedramatiseerde bijbelverhaal werd beschouwd, kan tegenwoordig zulk eene uitwerking niet meer hebben. Ook is het den gewonen tooneelbezoeker uit onzen tijd wat moeilijk zich met de primitieve tooneelschikking, waarbij zóóveel aan de verbeelding wordt overgelaten, te vereenigen.

Voor velen zal het comische element der duivelen storend werken bij den ernst van het drama, terwijl anderen daarentegen zich pijnlijk aangedaan zullen voelen door het ten tooneele verschijnen van God, hoe statig en waardig ook voorgesteld. En aan verreweg de meesten der toeschouwers zal de tot driemaal toe herhaalde toespeling op de komst van den Zaligmaker als een onbegrijpelijk anachronisme zijn voorgekomen, hoe natuurlijk en noodzakelijk zij ook wezen mocht in het oude geestelijke drama.

Maar voor hen, die zich eenigszins kunnen indenken in die oude voorstellingen en gedachtevormen; voor hen, die zich gaarne nu en dan verplaatsen in het leven der

Sluiten