Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in de laatste maanden bijna niets aan zijn moeder gegeven. Het was een schandaal!

Thuis gekomen vergalde het zijn stemming eenigzins, dat het eten nog niet op tafel stond.

„Dat maakt juist, dat je zoo dikwijls je tijd en je geld in een café moet verdoen," filosofeerde hij en het kwam hem voor, dat hij, aldus zich verontschuldigende, gerechtigd was tot het voeden van eenige bitterheid. „Als je direct kon eten, zonder altijd eerst noodig te hebben minstens een uur te verborrelen, dan zou je 's avonds niet zoo licht er uitloopen, om je nadorst met bier te stillen, maar thuis blijven en wat meer uitvoeren."

„Wat eten we laat," pruttelde hij tegen zijn moeder.

„Je bent zoo vroeg thuis, dat zijn we niet van je gewend," was het antwoord, „maar als ik er op rekenen kan, dat je geregeld op dit uur thuis komt, dan zullen we ook vroeger eten. Niets liever dan dat, mijn jongen."

De laatste woorden werden gesproken op innigen toon, maar de blik, die hen vergezelde, was vol zacht verwijt. Het maakte Versteeg nog meer korzelig.

„Kan ik dat dan?" morde hij, „kan ik dan precies zeggen, zoo laat of zoo vroeg kom ik thuis? Aan een courant is men geen meester van zijn tijd."

„Ach kom," mengde zich nu zijn zuster met scherpe stem in 't gesprek, „een courant wordt toch op een bepaalden tijd gedrukt en dan is het toch afgeloopen voor de heeren van de redactie? Als je geregeld van het bureau naar huis kwaamt, dan zou je nü niet behoeven te wachten, mijnheer. Hoe lang moeten w ij dikwijls op je wachten? Hoe dikwijls beginnen we maar

Sluiten