Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wendsel, dat de veer was gesprongen en de horloge maker het moest repareeren.

Neen, over de bank van leening moest zorgvuldig ge/wegen worden; zijn moeder, ten einde raad, mocht eens op het rampzalige denkbeeld komen, om hem naar het horloge te vragen. Hij kon toch moeilijk zeggen, dat het nog altijd niet gerepareerd was.

Maar als het nochtans gebeurde, dat zijn moeder in dat noodlottige horloge een laatste redmiddel mocht ontdekken, wat dan?

De gedachte maakte hem wrevelig. Nu hij zich zoo aan alle kanten in het nauw zag, verviel hij, onder den invloed van het gebruikte geestrijk vocht, van zijn aanvankelijke stemming van bedruktheid en schuldgevoel in het uiterste van overmoed en zelfoverschatting.

Komaan, hij was een artist, hij kon niet leven zooals „gewone menschen", en maar altijd precies uitrekenen, hoe ver de lengte van zijn financieelen polsstok hem toeliet te springen; hij had misschien wat meer noodig dan een ander, maar, enfin, daar had iemand van zijn begaafdheid ook recht op. En dan zijn moeder en vooral zijn zuster hadden hem immers zelf met haar ondraaglijke filister-achtige principes tot allerlei buitensporigheden gedreven; zij moesten de gevolgen daarvan nu maar zelf dragen.

En in dit besef van eigenwaarde en verongelijkte grootheid sloot hij driftig de huisdeur open, voor welke hij een uur tevoren nog met angstigen schroom was teruggetreden.

In de woonkamer gekomen, zag hij zijn moeder weenend aan de gedekte tafel zitten, waarop gereed stond

Sluiten