Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

onuitwischbaren indruk op den zeeofficier gemaakt. Zij kenden niet eens elkanders naam, maar zij hadden samen langs de onstuimig schuimende bergbeek gewandeld, zij gelukkig, dat zij iemand gevonden had, die bereid was haar den weg te wijzen, hij zeer in zijn schik met het onverwachte avontuur. Zij hadden zich als kinderen verheugd, als zij de zilveren forellen tusschen de bemoste steenen in het heldere water zagen voortglijden, of er onder zagen verdwijnen, zij stonden dan zwijgend naast elkaar om de vlugge diertjes niet te verschrikken. Hij had haar voorgesteld om een oogenblik uit te rusten bij de kleine herberg aan de beek tusschen de bergen en de waardin had hen een heerlijk maal bereid van forellen. Zij was den tijd geheel vergeten, ofschoon zij wist, dat haar familie haar zou zoeken. Zij had zulk een kalm, veilig gevoel na den angst, dien zij een uur geleden had uitgestaan, toen zij daar zat met den vriendelijken, innemenden landsman in de Laube van de kleine herberg tusschen de rotsen. Eindelijk echter werd zij door het een of ander aan de werkelijkheid herinnerd. Zij vernamen van de waardin, dat zij slechts een half uur van de badplaats verwijderd waren, waar zij met hare familie logeerde en zij verzocht haar redder haar nu alleen te laten gaan. Hij protesteerde hevig, maar hij begreep, dat zij liever alleen ging. Wel volgde hij haar van verre, tot zij de eerste huizen van het dorpje had bereikt, toen keerde hij op zijne schreden terug. Hij logeerde met zijne moeder op een uur afstands. Hij wist deze over te halen van hotel te veranderen en naar het plaatsje te verhuizen, waar hij wist, dat het meisje, dat hij ver-

Sluiten