Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

woonplaats doet zoeken. Om die reden verlaten vele Bantammers hunne residentie, om zich te Batavia als koeli te verhuren; andere inlanders, verleid door het vooruitzicht van eene schoone toekomst, hun voorgespiegeld door niet zelden gewetenlooze koeliwervers en een voor hen fabelachtig hoog handgeld, keeren hunne bergen den rug toe. om wie weet hoe spoedig in Deli's tabaksvelden met heimwee aan hunne geliefde desa's terug te denken. Met schijnbaar onverschillig gelaat hoorde Siman zijne veroordeeling aan; gelijk al zijne landgenooten wist hij meesterlijk te verbergen, wat er in hem omging; niemand merkte ook wat wanhoop zijne ziel doorsneed, toen hij een veertiental dagen later onder gewapend geleide op weg naar Semarang de desa passeerde, waar zijn leven vele jaren genoeglijk was voortgerold. Tegen den arbeid, die hem in de onbekende stad wachtte, zag hij niet op, en geen wonder! Het lot der dwangarbeiders, die hij in de afdeelingshoofdplaats, waar zijn desa toe behoorde, dagelijks aan de openbare wegen had zien werken, was van dien aard, dat menige Javaan, die met groote moeite zijn bordje rijst verdiende, hem met een benijdend oog aanzag.

Dwangarbeider! Dit woord doet wellicht sommige lezers aan een persoon denken, verstooteling der maatschappij, die voortgedreven door de zweep eens hardvochtigen opzichters, zwaar werk verrichten moet, zoolang zijne krachten dit maar eenigszins toelaten, om na eene korte rust opnieuw aan allerlei kastijding, mishandeling wellicht bloot te staan; een persoon in alles den slaaf gelijk, wiens lot Beecher Stowe naar de pen deed

Sluiten