Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ter aiKKe wonten verscrioien ■— vermeerueiue nei vieeselijke van den strijd.

Waar was onderwijl Siman? We zullen hem dit zelf laten vertellen, op de wijze als hij gewoon was te doen na zijne terugkomst in zijne kampong, wanneer hij onder den grooten waringin Ardiman en eenige andere vrienden om zich verzameld had.

„Toen ik door het afschuwelijke gehuil wakker was geworden, begreep ik al spoedig, wat er gaande was, maar maakte mij niet ongerust. Als dat dezelfde helden van gisteren zijn, dacht ik, zal ik de moeite maar niet nemen, om op te staan. Ik hoorde dat mijne kameraden er anders over hadden gedacht, want den volgenden morgen kwamen ze van alle kanten opzetten: sommigen hadden zich verscholen in een selokan '), anderen in de alang-alang of in een bamboe-doeriboschje. 't Is dan ook hun eigen schuld, dat ze nog met den ketting om den hals rondloopen. 't Duurde echter niet lang, of ik was midden in een troep vechtenden te recht gekomen. Ze vochten als leeuwen, die „orang Atjeh", dat mag gezegd worden, en ze schenen niet van plan gauw afscheid van ons te nemen, zooals den vorigen dag. Integendeel het leek wel of de blanda's 2) niet tegen hen opgewassen waren, want langzaam maar zeker werden ze uit het bosch gedreven. Ik vond het niet onpleizierig uit het bosch te zijn, nu kon ik ten minste wat zien, al gaf de maan niet veel licht. Het eerste, waarnaar ik zocht, was natuurlijk een wapen, want het was een angstig gevoel voor mij, te midden van vijanden te zijn, zonder mij te

1) Sloot. 2) Hollanders.

Sluiten