Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ligt, wij kunnen het kostbare metaal niet ontdekken.

Ik had mij daaromtrent dan ook geen illusie gemaakt, doch de Franschen kunnen hunne teleurstelling moeilijk verbergen en het maakt een komisch effect daar in die nauwe, halfduistere gang, ettelijke meters onder de aarde, de beide vertegenwoordigers van „la grande nation" aan te hooren, die met verbazende snelheid een vloed van woorden ratelend van hunne lippen doen stroomen, met verwondering aangestaard door de Hongaren, die geen letter van het gesprek begrijpen.

De mijnwerker schijnt aan een dergelijk „flux de bouche" gewend te zijn; met benijdenswaardige kalmte treedt hij tenminste naar voren, vat zijn gereedschappen en bikt eenige stukken kwarts van den wand, welke door ons zorgvuldig worden verzameld.

In den letterlijken zin des woords „bezwaard" door de vele stukken erts, waarmede wij onze zakken hebben gevuld, aanvaarden wij daarna den terugtocht.

In omgekeerde volgorde passeeren wij alle hindernissen weder, doch beginnen nu geducht te bemerken welk een vermoeiend werk wij hebben ondernomen. Ondanks onze afgematheid wordt echter het laatste gedeelte van den weg vlug afgelegd, vooral als wij de frissche buitenlucht beginnen te ruiken en in de verte, als een kleine stip, het daglicht zien schemeren. De stip wordt grooter en grooter en na weder op handen en voeten door de opening naar buiten te zijn gekropen, staan wij met volle teugen de heerlijke berglucht in te ademen en genieten van het licht der ondergaande zon, blij het rijk der gnomen en berggeesten te hebben verlaten.

Sluiten