Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Als ik Tom op een stoel aan tafel zet en hij blijft in een tète a-tète met een warmen beefsteak, die hem in dampen van verleidelijke braadgeuren hult — dan zal ik den beefsteak onaangeroerd terugvinden. Hij zal zijn baard likken, de geuren opsnuiven, maar van het vleesch zal hij niet eten. En zet nu eens een kind in de nabijheid van een schaaltje chocolaadjes of zet er maar een mensch bij .... tien tegen een dat de verleiding te groot zal zijn.

Een ander voorbeeld: Tom heeft als fox-terrier een doodshaat aan katten. Van onze kat moest hij echter afblijven, had ik hem een paar maal duidelijk gezegd .... en Tom heeft ook deze aandrift overwonnen. Hij negeert de poes, springt over haar heen als ze in den weg staat en laat alleen even de tanden zien als ze onder het eten te dicht in zijn buurt komt. Geen vriendschap, maar volkomen beheersching van zijn haat.

Is dat niet mooi, niet bewonderenswaard ? Wie veel op honden lette zal met mij eens zijn, dat men bij hen dan ook wel degelijk van een verstand kan spreken. Door het instinct alleen is al hun doen en laten niet te verklaren.

Ja, ik zou nog wat verder willen gaan en de vraag stellen of een hond ook gevoel voor humor kan hebben. Ik vraag dit naar aanleiding van het volgende, dat zoo getrouw mogelijk is weergegeven. In onze eetkamer stond een lage, luie stoel, die Tom dadelijk tot zijn honk had gekozen. Hij lag er echter niet altijd voor zijn pleizier, want als er bezoek was werd hij er weieens op vastgebonden om hem het bedelen te beletten. Onder het etensuur zou hij dan ook nooit uit eigen beweging

Sluiten