Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

was het aardig zitten en sluiten zouden zij het, als het tochten mocht.

Haastig werden er een paar schoone, witte glasgordijntjes voor den dag gehaald en aan de koperen roeden geschoven; de vensterbank werd opgeruimd, de tafel geleegd; gauw hier en daar wat weggestopt, wat niet gezien behoefde te worden, en aldoor babbelde madame met haar weinig gesoigneerd kapsel in een gezellig patois.

Ja, al dat snijwerk, 't welk de kamer versierde, had haar man gemaakt. Hij verkocht het ook wel. En die naaimachine, o! dat was heerlijk! Dat had ze gekocht voor honderd francs en dat gebruikte zij dagelijks.

Of zij geleerd had er op te werken?

Wel neen, maar haar man had het haar gewezen. Haar man kon alles. Als er wat aan kapot was, dan maakte hij het weer in orde. En dan, het was zoo leuk zoo'n naaimachine. Kijk eens hoe eenvoudig het is ingericht en hoe vlug het loopt!

En meteen komt er een lap grof grijs linnen voor den dag, wordt er fluks een patroon in geknipt en daar gaat het: rikketik even vlug als haar tong, en in een ommezien is er een hemdsmouw gereed voor het oudste zoontje.

„C'est si gaie la machine a coudre," welke Hollandsche boerin zou dat ooit, in plat Geldersch van zulk een werktuig zeggen? En eigen geweven linnen omwerken tot kleeding voor je kinderen, „c'est si chouette!" Ja dat linnen weefden zij zeiven, zij zou het mes sieursdames laten kijken, als zij de soep gegeten hadden, die grandmaman in de keuken had klaar gemaakt.

Sluiten