Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

i

Maar ze was al weg: ze moest Njo gaan baden, riep ze zonder om te zien, en meteen langs haar oogen wrijvend. Hij wist wel waarom.

Met een innig teederen blik zag hij haar na, haar lief slank figuurtje en toen zij in de badkamer verdwenen was, bleef hij peinzend zitten turen naar de

blauwe rookkronkels van zijn sigaar....

* *

Anton Freidel was artillerie-officier en had zijn vuurdoop ontvangen bij den overval op Lombok.

Lombok!

Hij siddert nog terug voor de herinnering aan dien éénen nacht — dien nacht in den Dewatempel.

Later was hij op Atjeh geweest en ook daar had hij gevaarvolle uren doorleefd; maar alles zonk in zijn geheugen weg voor het terugdenken aan dien ontzettenden nacht.

Hij was pal blijven staan op den aangewezen post in den Dewatempel te Mataram, vast besloten zijn leven zoo duur mogelijk te verkoopen zooals allen om hem heen, niet anders denkend dan zich dood te moeten vechten tegen den verraderlijken, onzichtbaren vijand.

En daar, terwijl hij al zijn aandacht noodig had bij het eenig overgebleven stuk, dat met manschappen en bespanning onder zijne onmiddellijke bevelen stond, — daar hoorde hij naast zich zeggen, als ter loops: „Luitenant Mullers is ook gesneuveld."

Zoo sneuvelden ze daar dan allen! . ... Even was er een felle smart-schrijning in hem bij het denken aan het jonge vrouwtje van den gesneuvelde, aan zijn

Sluiten