Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nü zwak worden? dat mócht toch niet!

Toch kwam nog even de verzuchting in hem op: „W as die operatie er maar niet!", terwijl hij zijn vrouwtje

zacht hoorde zeggen: „Ja maar, dat vreeselijke Atjeh!"

*

* *

Atjeh, ja....

Eigenlijk was dit meegevallen, na zijn ervaringen op Lombok.

Toch.... éen angstige, benauwde herinnering.

Een brief van zijn vrouw, een angstkreet was 't, een hartverscheurende angstkreet om hun zoontje!

Zij was nog in 't hospitaal, bijna genezen, toen die vreeselijke tijding kwam van de ziekte van het kind. Hevige cholerine; de ontstelde pleegouders smeekten om haar spoedige komst.

En zij, de arme, ze wilde er heen, schreef ze, zij zou hem wel redden, haar eenige, als ze maar op tijd kwam! Maar 's dokters veto luidde: ze moest blijven en kalm zijn, haar kind kon ze toch niet helpen.

Arm moedertje.

Radeloos had ze haar smart uitgegild in dien brief aan hem, haar eenigen steun, die helaas zoo vèr weg, geheel machteloos was om haar dit ontzettende leed te helpen dragen.

Schrijven — dat was alles wat hij kon doen. Maar welke woorden in welke taal der aarde waren bij machte om uit te drukken de gevoelens die hem bestormden, de angst die hij toen overal met zich meesleepte, angst voor het behoud van zijn zoontje, voor het

Sluiten