Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

japonnen over het vloerkleed, gegiggel, gelach en gepraat van hooge stemmen, en later druk en zwaar daartusschen ook de diepe stem van haar man. De tusschendeur werd een eind opengeschoven — een stroom van parfum drong tot haar door. Het gepraat ging in gefluister over: zeker werd overlegd of men haar nog goeien dag zou gaan zeggen.

„Neen," zeide de stem van mijnheer Hartefelt, „ze wordt op dit uur niet graag gestoord en — ze kan jullie immers toch niet zien. — Doet nou maar je sorties om, of wacht — ik zal het doen. Er is voor mij geen grooter genoegen dan jonge meisjes hun sorties om te doen."

Hij stak het hoofd door de opening van de tusschendeur. „Nu, Fine, zie, dat je je amuseert zonder mij. Juffrouw Renier zal wel dadelijk bij je komen."

Ze hief het gezicht met de lichtlooze oogen naar hem op, en zeide zacht: „Bonsoir! Marinus."

„Anders moet je haar bellen — je moet niet alleen blijven."

De voordeur werd dichtgetrokken, geknars van wielen op de sneeuw en stilte trad weer in.

Mevrouw glimlachte om dat „alleen blijven" — ze was de laatste jaren haast altijd alleen gebleven!

In de luidruchtige vermaken van haar man had ze nooit veel plezier kunnen hebben, vooral niet sinds haar zoon Willem naar Indië was gegaan. Een onderhoudend gesprek, een boek fijngevoeld en goedgezegd en de briefwisseling met Willem, dat waren haar genoegens.

Ze was, hoewel jonger in jaren, ouder dan haar man. Die bleef altijd even jong in zijne allures; maar ook

Sluiten